عبدالماجد تنها

دا ولس د لوی څښتن (ج) پیدا ده، ستا نه:

په کندهار کې په ۳۰۳ ډوله موټر کې د شهید شویو وطنوالو په اړه

ښایی چې دا خبره به ټولو اورېدلی وی چې د مظلوم د بې وسۍ په چیغه د لوی څښتن (ج) عرش لړزېږی.
او پدې هم ښایی هر څوک پوه وی چې افغانان ډېر بې وسه او مظلوم دی.
له یوې خوا بېسوادۍ او بې وزلۍ ځپلی او له بلې خوا د نفس او خواهشاتو د غلامانو ډول ډول چل ول.
هوکې دا همغه ملت ده چې په اوړی ېې تودوخه او په ژمی یخنی وژنی.
د دې ملت ماشومان په پښو بوټونه نلری او په سر خولۍ.
که د شپې لپاره یوه ګوله ډوډۍ پیدا کړی نو سبا ته حیران وی.
که ناروغه شی نو د درملتې پیسې نلری.
ولې دا هم د لمر غوندې روښانه ده چې دا ملت د خپلو نیکونو په څېر د جګړې د ډګر اتلان دی.
همدې ملت د نړۍ ډېرو لویو لویو ځبرځواکونو ته داسې ماتې ورکړی چې هغوی اوس هم پخپلو پښو نشی درېدلی.
ژوندۍ بېلګه ېې پرونۍ سور ښکېلاک ګر پوځ ده.
دا ملت هېڅ ډول پرمختللې وسله او ټېکنالوژی نلری.
یواځنۍ وسله ېې ټینګ ایمان او د سرښندنې جذبه ده.
نو ای د وخت فرعونی ځواکه:
ای د نفس او شهوت غلامه:
ای د دې مظلوم ولس د وینو سوداګره:
ای د چل ول د ډګر اتله:
یاد لره چې دا ولس ستا پیدا نده.
دا د لوی څښتن پیدا ده.
او لوی څښتن پرې ناراضه کېږی.
د هغه د رحم او د بښنې د نومونو سربېره یو نوم قهار هم ده.
هسې نه چې د هغه قهر درباندې نازل شی او په هغه برخه لیک دی اخته کړی چې ستا غوندې نور د نفس او هوس غلامان پرې اخته شوی دی او نوم او نښان ېې د تل لپاره ورک شوی ده.
هسې نه چې د دې بې وزله ولس اوښکې او وینې یو بحر شی او د نورو فرعونی ځواکونو او د نفس او هوس د بنده ګانو په څېر تا هم خپلو څپو کې واخلی او د تل لپاره دې لدې نړۍ څخه پناه کړی.
نن چې د دې ولس ښځینه او نارینه په خوب ویده د اور د لمبو خوراک کېږی.
نن چې په بېلابېلو ډولونو د دوی سپکاوی کېږی.
نن چې د دوی د ښادۍ محفلونه په غم بدلېږی.
نن چې ېې د پتمنې ناوې لاسونه په خپلو وینو سره کېږی.
نن چې ېې بچی یتیمان کېږی.
نن چې ېې د سورلۍ موټر د ډول ډول ګولیو نښه ګرځی.
نن چې ېې وژل، نیول ، وهل ډبول او بندی کول ورځنۍ پېښې دی.
نن چې د جاسوس، اورپکی،باغی ....... او نورو په نوم د ژوند نه بې برخې کېږی.
نن چې ېې جونګړې ورانېږی.
هرڅوک پوهېږی چې پدې کې د چا لاس ده.
منم چې ته به په یو او بل نوم او په خپلو غوړو چربو خبرو دا ملت دوکه کړې.
خو ترڅو؟
ترکومه؟
هغه ذات به څنګه دوکه کړې چې ستا د زړه او رګ رګ نه خبر ده؟
دا هم مه هېروه چې دا تر ټولو ستر او ځواکمن څښتن لری.
هغه چې ستا لدې ساتونکو څخه ډېر ښه ساتونکی ده.
هغه چې کولی شی ستا دا ساتونکی هم د سترګو په رپ کې د ځمکې له مخې نه ورک کړی.
ستا دا زبرځواک هم له دوی ډېر بې وزله او بې وسه کړی.
یو ځل بیا درته وایم چې له له لوی څښتن نه ووېرېږه او پدې بې وزله ولس رحم وکه.
د دې ولس د بې وسۍ چیغې ډېر زبرځواکونه د نابودۍ کندې ته ګوزار کړی.
ډېر زبرځواکونه ېې د لوی څښتن په قهر او غضب اخته کړی دی.
که ستا ددې ساتونکو همدا ظلمونه وی.
که ته ورته همداسې په برندو سترګو ګورې.
که ته ېې همداسې لدې بدې ورځې ناخبره ېې.
که ته همداسې د واک او قدرت په نشه کې ډوب ېې.
که ته همداسې د یتیمانو اوښکې نه وینې.
که ته همداسې د هغې بورې مور چیغې نه اورې چې د مړ شوی زوی سرته ناسته ده.
که ته همداسې د ورارې خور د سرتور سر نه سترګې پټوې.
نو لرې نده چې لدې اوښکو نه یو لوی سمندر جوړ شی.
او تا او ستا دا د زور اوزر په اسپه سواره مغروره ساتونکی پخپل ځان کې ډوب که او د تل لپاره دا دنیا ترې خلاصه کړی.
زړه ېې مه ګڼه تور کاڼی د صحرا ده     په لیدو د زخمی زړه چې زخمی نه شی.

په درنښت.